Baas in eigen broek!

(eerder gepubliceerd in HP/De Tijd, 15 oktober 2004)

door Henry R. Sturman


Besnijdenis van de penis is medisch onnodig en heeft wel degelijk seksuele en andere fysieke nadelen. De overheid zou deze vorm van verminking moeten verbieden.


Lang geleden, in een ziekenhuis in New York, sneed een man die een eed had gezworen om zich in te zetten voor de gezondheid van zijn medemens, zonder mijn toestemming ruim een derde van de huid van mijn penis af, waarschijnlijk zonder verdoving en terwijl ik stevig vastgebonden lag. Samen met mijn voorhuid verdwenen ongeveer twintig duizend zenuwuiteinden, een bevochtigingssysteem, ongeveer een meter aan bloedvaten en twee extra gevoelige plekken: een geribbelde band aan de binnenkant van de voorhuid en een verbindingsstukje tussen voorhuid en eikel.

De operatie verliep zonder complicaties. Binnen dertig seconden was voorgoed bepaald dat ik nooit zou weten hoe het voelt om seks te hebben zoals de natuur het heeft bedoeld, dat masturbatie zonder glijmiddel lastig zou zijn en dat ik mijn leven lang meerdere keren per dag tijdens toiletbezoek - ter herinnering aan deze gebeurtenis - geconfronteerd zou worden met een letterlijk en figuurlijk lidteken.

Ik heb van minister Donner te horen gekregen ik aan dit alles geen lichamelijk letsel heb overgehouden. Sommige onbesneden mannen, die er zelf niet over zouden piekeren om hun voorhuid te laten afhakken, beweren dat er niets mis mee is om een klein velletje te verliezen. En sommige besneden mannen vertellen me dat er überhaupt niets is gebeurd.


Een half jaar geleden stelde Bart Croughs in dit blad dat het inconsequent is om zelfs de mildste vorm van meisjesbesnijdenis - een ritueel speldenprikje in de clitoris - wél te verbieden, maar niet de veel verdergaande rituele jongensbesnijdenis. Op dat argument, dat nu door Ayaan Hirsi Ali naar voren wordt gebracht, valt weinig af te dingen.

Mannelijke besnijdenis verandert seks zowel voor de man als voor de vrouw. Bij een onbesneden man beweegt zijn penis grotendeels heen en weer binnen zijn voorhuid, waardoor er minder wrijving is met de vagina. Ook maken onbesneden mannen doorgaans minder lange en minder diepe slagen tijdens de coïtus. Vandaar dat pijnlijke seks en een tekort aan natuurlijk glijmiddel vaker voorkomen bij vrouwen met een besneden partner.

Het ligt voor de hand te veronderstellen dat besnijdenis het seksuele plezier vermindert. Met het verwijderen van de voorhuid verdwijnen namelijk erogene zones, en de eikel droogt uit en ontwikkelt een eeltlaag, waardoor hij minder gevoelig wordt. Aan de andere kant verschillen de ervaringen van mannen die als volwassene besneden zijn op dit punt. De ervaringsdeskundigen zijn het er meestal wél over eens dat seks anders aanvoelt na besnijdenis. Onder vrouwen die een verschil merken, rapporteren de meeste dat de coïtus lekkerder is met een intacte man.

De argumenten van de tegenstanders van een verbod op jongensbesnijdenis komen meestal neer op een ontkenning of volledige omkering van gebruikelijke ethische normen. Enkele voorbeelden.


Minister Donner: "Besnijdenis wordt niet gezien als het toebrengen van lichamelijk letsel." Mag ik hieruit opmaken dat Donner er geen enkel bezwaar tegen zou hebben als de tegenstanders van besnijdenis hem zelf aan deze behandeling zouden onderwerpen, om hem eens in te peperen wat voor onzin hij uitkraamt?

Donner: "Er zijn geen negatieve gevolgen voor lichamelijk of psychisch functioneren." Zoals vermeld heeft besnijdenis grote gevolgen voor het seksuele functioneren, hoewel de meningen erover verdeeld zijn of die gevolgen positief of negatief zijn. En als besnijdenis geen psychische schade kan veroorzaken, hoe dan te verklaren dat duizenden besneden mannen jarenlang constructies aan hun penis hangen om het kleine stukje voorhuid dat nog over is, uit te rekken totdat hun penis weer op een onbesneden penis lijkt?


'Keuzevrijheid van de ouders.' Hebben ouders het recht om zelfs maar een oorlelletje van hun kind af te knippen met als argument dat je hun keuzevrijheid niet mag beperken? Het zijn niet de ouders die moeten beslissen over de besnijdenis, maar het kind zelf op het moment dat hij daartoe zelfstandig in staat is. Er is niets mis met volwassen mannen die zich om medische, religieuze, seksuele, esthetische, of welke redenen dan ook laten besnijden. Zo is er ook een verschil tussen vrijwillige seks en verkrachting. Jongensbesnijdenis is alleen legitiem als het medisch zo dringend is dat het niet kan wachten totdat het kind wilsbekwaam is, bijvoorbeeld als een jongetje een pijnlijke aandoening van de voorhuid heeft. In tegenstelling tot een onnodig besneden jongen heeft een zo’n jongen later weinig reden tot klagen, in de wetenschap dat zijn besnijdenis noodzakelijk was ter genezing van een ziek orgaan.


'De joodse en islamitische religie schrijven het voor.' Het is een belediging van het opperwezen te suggereren dat hij een fout gemaakt heeft bij de Schepping van de voorhuid. Binnen de islam is besnijdenis slechts een advies, dat in de woestijn met gebrekkige hygiëne niet onlogisch was. Het uitstellen van de besnijdenis tot een jaar of veertien, zodat elke jongen zelfstandig een keuze kan maken, kan voor moslims dus geen probleem zijn. De thora is tegenstrijdig over besnijdenis. Enerzijds wordt het voorgeschreven (Genesis 17:10-13), anderzijds is het aanbrengen van sneden of tekens in de huid verboden (Leviticus 19:28). Het is niet moeilijk om te voorspellen dat 99 procent van de joden over vijftig jaar zullen afzien van besnijdenis op jonge leeftijd, gezien hun eeuwenlange traditie om religieuze voorschriften aan te passen aan veranderde inzichten. Ook joodse mannen hebben het recht om zelf te beslissen of ze wel of niet besneden worden.


'Vrijheid van religie.' Zelfs al zou religie besnijdenis voorschrijven, mogen moslims dan ook hun vrouw slaan omdat dat in de koran staat? Dit argument is het volledig op zijn kop zetten van religieuze vrijheid. Het zijn de ouders die de religieuze vrijheid van hun kind aantasten door hem te laten besnijden. Hem wordt het recht ontzegd om later zelf al dan niet voor dat religieuze voorschift te kiezen.

Rabbijn Raf Evers: "Mannen die zelf besneden zijn, begrijpen de ophef niet." Meneer Evers, als u nog nooit hebt gehoord van al die horden onvrijwillig besneden mannen en enkele collega-rabbijnen die jongensbesnijdenis barbaars vinden, dan bent u niet geschikt voor uw functie. Dat de meeste besneden mannen hun besnijdenis prima vinden, is overigens goed te begrijpen, want het alternatief is een conclusie die moeilijk valt te verteren. Namelijk dat je ouders een van je fundamenteelste rechten hebben aangetast, dat je het slachtoffer bent van verminking van het meest gevoelige onderdeel van je lichaam en dat dat niet gezond, goed en mooi is, maar onnodig, slecht en lelijk.


'Medische voordelen.' Jongensbesnijdenis werd het einde van de negentiende eeuw op grote schaal geïntroduceerd in Engels-sprekende landen om masturbatie tegen te gaan. Daarna werd het verdedigd met het argument dat er een groeiende lijst van ziekten mee kon worden verkomen. Hier is gewoon sprake van kwakzalverij. Volgens de artsenorganisatie KNMG heeft besnijdenis geen enkel gezondheidsvoordeel. Maar als er medische voordelen zijn die ook nog zo groot zijn dat een verstandige man daar graag een stuk van zijn geslachtsdeel aan zou opofferen, waar zijn dan al die rijen onbesneden mannen die zich met enthousiasme melden bij de besnijdeniskliniek? En zijn die medische voordelen zo dringend dat ze niet kunnen wachten tot een jongen oud genoeg is om zelf te beslissen? De basisregel van de medische ethiek stelt dat een arts geen onnodige schade mag toebrengen. Op dit fundamentele punt doet het medisch tuchtcollege zijn werk niet goed.


'Een verbod kan leiden tot riskante operaties op de keukentafel.' Hetzelfde geldt voor meisjesbesnijdenis en is dus geen reden om het niet te verbieden. Bovendien is jongensbesnijdenis makkelijker op te sporen en te berechten dan meisjesbesnijdenis. Bij de gymles vallen besneden jongetjes onder de douche op.

Een gehandhaafd verbod zal in het begin ontdoken worden, maar na verloop van tijd een zeker respect afdwingen. Zie de cultuuromslag na het verbod op voetinbinding in China. Hier is geen wetswijziging voor nodig, want het zonder medische noodzaak verrichten van ingrepen bij minderjarige wilsonbekwamen is allang verboden. Het probleem is dat het Openbaar Ministerie zijn werk niet doet.

Een rechtsorde die het couperen van de oren van huisdieren wel straft, maar het couperen van de edele delen van mensenkinderen niet, die het toebrengen van fysiek letsel bij volwassenen wel straft maar bij kinderen niet, die de genitaliën van meisjes wel beschermt en die van jongens niet, en die christelijke en atheïstische jongens in de meeste gevallen wel beschermt tegen ouderlijke mishandeling maar islamitische en joodse jongens in de meeste gevallen niet, is niet geloofwaardig.


Terug naar Henry Sturmans homepage

Email: [email protected]